poniedziałek, 11 lutego 2013

Przemysław Rudź - sekretny urok dobrej muzyki! Recenzja albumu "Discreet charm of an imperfect symmetry".

Dzięki uprzejmości Przemysława Rudzia, miałem możliwość przesłuchania ostatniego dzieła muzycznego tego artysty pt: "Discreet charm of an imperfect symmetry". Tytuł zaiste intrygujący! Ale mniejsza o tytuły, bardziej ciekawiła mnie zawartość tego materiału i podejście muzyka do tematu, gdyż Przemek Rudź w moim odczuciu to w tej chwili jeden z najciekawszych Polskich twórców muzyki elektronicznej, więc moje oczekiwania związane z tym materiałem były duże. I ciekawość, czy tym razem artysta potwierdzi swoje miejsce na piedestale, który zwie się "Jaśnie panowanie nad elektroniczną materią dźwiękową!". Gwoli ścisłości, należy wspomnieć o uczestnictwie w tym projekcie muzyków sesyjnych. Marek Matkiewicz - perkusja oraz Jarosław Figura - gitara. Wszystkie kompozycje zawarte na "Discreet....", zatytułowane zostały jako "Movement". Pierwszy utwór wprowadza słuchacza w tajemniczą przestrzeń dźwięku, kreowanego syntezatorowo. W przedłużających się układach akordów, okraszonych dyskretnymi efektami dźwiękowymi jest coś magicznego - taka muzyka działa na mnie dobrze - przyznaję. Po bardzo długim wstępie zaczyna się "gitarowy taniec", i choć brzmienie owej gitary jest oklepane aż do "granic wytrzymałości", zwłaszcza w drugiej części swojego solo zaczyna grać coraz bardziej ciekawe rzeczy, niestety druga część tortu gitarowego, nim zaczęła się rozkręcać na dobre, została "zalana"  masą analogowo-cyfrowej polewy czekoladowej. Nic to! Słucham dalej. Utwór drugi - "Movement 2". Powoli w tą dźwiękową historię wprowadzają mnie brzmienia znane mi z dzieł J.M Jarre - roboczo nazywam je "kosmicznymi plumkaniami", bardzo powoli w owe "kosmiczne plumkania" wkrada się miękka tekstura brzmieniowa, aby po chwili zaniknąć i pojawiać się na nowo w swych różnorodnych inkarnacjach brzmieniowych. Kompozycja rozwija się bardzo powoli, twórca położył tutaj nacisk na kreowanie dźwiękowych przestrzeni, które przyjemnie stymulują wyobraźnię słuchacza. Dźwięki płyną spokojnie, powoli sącząc w me ucho nieuchwytną materię el-muzyczną. Pod tą płaszczyzną dźwięku, co jakiś czas pojawiają się ciche niepokojące sekwencje, które w konsekwencji swojej pulsującej natury, doprowadzą do rozwiązania napięcia tak długo budowanego w utworze. Jednak w "Movement 2", rozwiązanie nie jest tak oczywiste jak mogło by się wydawać! Jako owo rozwiązanie usłyszałem "żywą" perkusję, grającą w dość swobodnej formie pod dyktando pulsujących syntezatorów.Pochwały dla twórcy za oryginalne rozwiązanie stylistyczne! Brzmienie "bębnów" jest okraszone lekko "estradowym pogłosem", co w efekcie dodaje muzyce nieco realizmu, rodem z lat 80-tych XX wieku. Jest to swoiste złudzenie grania "na żywo". Nie sposób odmówić Przemysławowi Rudziowi i jego kolegom muzykom kreatywności - zaiste ciekawa mieszanina dźwiękowa. Gdyby użyć porównania kulinarnego (zgłodniałem podczas słuchania "Discreet...") do tego utworu można by napisać: "Movement 2" jest jak muzyczna zupa w wielkim kotle, która pulsuje, bulgocze, paruje i wręcz kusi swoim zapachem, obiecując pyszną ucztę muzyczną dla duszy! Czy zaspokoi głód na dobrą muzykę? To jeszcze się okaże! Utwór "Movement 3", zaczynają znane już "kosmiczne plumkania" , ale na szczęście trwają krótko, zanim zacznie snuć swoją opowieść mocno "zdilejlowane" solo analogowego syntezatora, na tle wybrzmiewających i gasnących na przemian, elektronicznych "plam" dźwiękowych, a wszystko to ponownie okraszone "kosmicznym plumkaniem" w różnych formach. Słucham a muzyka płynie, tak jak czas, nieustannie trwa. I tak mogła by trwać, jednak nic nie trwa wiecznie i "Movement 3" również powoli ewoluuje do postaci elektronicznego funk-rocka, gdzie w końcu Przemysław Rudź daje upust swoim solowym popisom wirtuozerskim. Dalej w "Movement 3", usłyszałem frazę zaśpiewaną i przetworzoną przez urządzenie zwane Vocoderem (jako żywo, toż to Władysław Komendarek we własnej osobie!) a w końcówce utwór po raz kolejny zmienia swój charakter, na bardziej melodyjny (harmonicznie przypominający utwory Marka Bilińskiego!). Ostatnie frazy utworu "Movement 3" to czysta muzyczna el-poezja!!! Czyżby to swoisty muzyczny hołd dla "Legend" polskiej muzyki elektronicznej?! Tym spostrzeżeniem powoli kończę moje spotkanie z muzyką Przemysława Rudzia i jego albumem "Discreet charm of an imperfect symmetry". Chciałbym polecić ten album wszystkim miłośnikom dobrej muzyki elektronicznej, mimo iż nie jest to granie ot takie wprost, wyłożone jak kawa na ławę, oczywiste i efekciarskie , jednak w moim skromnym odczuciu podróż muzyczna z "Discreet.....", jest niesamowicie inspirująca i godna aby ją przeżyć więcej niż jeden raz! Dlatego zachęcam do wysłuchania "Dyskretnego uroku niedoskonałej symetrii" Przemysława Rudzia! Może i Wy odnajdziecie tam sekretny urok dobrej muzyki elektronicznej? ELMjuzik.

Strona www artysty: http://www.przemyslawrudz.com/dyskografia
Kup album: http://www.hqmusic.pl/discreet-charm-of-an-imperfect-symmetry-id-24.html

sobota, 9 lutego 2013

Stories from the screen - Krzysztof Malinowski


Dzięki uprzejmości Krzysztofa Malinowskiego miałem okazję nie po raz pierwszy już zapoznać się z fragmentem jego twórczości, tym razem jest to album pt: "Stories from thw screen". Album ten to zestaw jedenastu kompozycji utrzymanych w stylistyce lekkiej muzyki elektronicznej. Tytuł albumu sugerje związek kompozycji z filmem. W rzeczywistości po przesłuchaniu materiału, można powiedzieć, że zaiste tak jest. Muzyka z "Stories from the the screen" jest przyjemna, nie męczy, nie przytłacza i zarazem nie angażuje zbyt mocno słuchacza, mimo to przyjemnie stymuluje wyobraźnię. Słuchając muzyki z "Stories...", można rzeczywiście odnieść wrażenie, że słucha się utworów wykorzystanych jako sound tracki wyimaginowanych produkcji filmowch. W warstwie technicznej album jest zrealizowany bardzo poprawnie, więc i misterium delektowania się dźwiękiem nie jest jakoś szczególnie zakłócane ewidentnymi potknięciami technicznymi. O samej muzyce można powiedzieć, że jest melodyjna, dobrze zaaranżowana i zagrana w dynamiczny sposób, słychać w niej charakterystyczną harmonię jaką w swoich dotychczasowych produkcjach serwuje nam Krzysztof Malinowski. Jednym z takich elementów jest sposób grania oraz brzmienie jego gitary.Muzyka z "Stories from the screen", może się podobać lub nie, to indywidualna kwestia gustu każdego ze słuchaczy. Osobiście słuchając tego albumu, nie nudziłem się zbytnio, a wręcz mogę powiedzieć, że był to bardzo przyjemnie spędzony czas. Sadzę, że to jeden z najciekawszych albumów jakimi wręcz "zasypuje" nas ostatnio twórca. Serdecznie zachęcam wszystkich do uważnego wsłuchania się w "Stories...." jak również do zapoznania się z elektroniczną twórczością muzyczną Krzysztofa Malinowskiego. 
Więcej muzyki Krzyśka  znajdziecie tutaj: http://www.jamendo.com/pl/artist/368409/krzysztof-malinowski 
oraz tutaj: http://krzychu.biz/

wtorek, 5 lutego 2013

Justin Bieber i inne „wynalazki” brzmią tandetnie! - wywiad z Dorianem Przystalskim.




Dorian Przystalski. Kompozytor i producent muzyki elektronicznej. Skończył Szkołę Muzyczną w klasie fortepianu oraz Organizację Produkcji Filmowej i TV na wydziale Radia i TV Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Pierwsze utwory muzyczne skomponował jeszcze w latach 80-tych. Po ukończeniu szkoły muzycznej Dorian współtworzył zespoły rockowe z którymi pojawiał się w TVP, TV Wisła (Obecnie TVN) oraz Radiu Katowice.






Zapraszam do lektury wywiadu!


Kiedy zacząłeś swoją przygodę z muzyką elektroniczną?

Pierwszy kontakt z muzyką elektroniczną miałem w 1983 roku. Była to co prawda muzyka nie stricte „elektroniczna” a raczej pochodna czyli synth pop, new romantic itp. Bardzo podobały mi się utwory Urszuli i Budki Suflera, Depeche Mode, Real Life, OMD  itp. Następnie było Modern Talking, które naprawdę bardzo lubiłem głównie za brzmienie syntezatorów i samplerów. Pierwszy kontakt z „prawdziwą” muzyką elektroniczną  new age, ambient (nie lubię określenia el-muzyka) nastąpił w 1988 roku podczas koncertu nauczycieli w mojej szkole muzycznej w której uczyłem się w latach 1986-1992. Koncertował tam wtedy nauczyciel, obecnie mój bardzo dobry przyjaciel który wykonał kilka swoich utworów instrumentalnych.  Zrobiły one na mnie wrażenie które do dzisiaj pamiętam jakby to było wczoraj. Używał on wtedy najnowszej zdobyczy technicznej jakim był KORG M1 oraz komputer Atari ST. Wiele osób mogło tylko pomarzyć  o takim sprzęcie. Ale to dzięki niemu jestem w muzyce elektronicznej. Pierwsze  własne poważne utwory zacząłem komponować zaraz po skończeniu szkoły muzycznej czyli w 1992 roku.

Jakie grupy lub wykonawcy muzyki inspirują Twoją twórczość?

Takich grup i wykonawców nie jest dużo a większość to artyści nie tworzący muzyki elektronicznej.
Oczywiście możemy znaleźć  w mojej kolekcji klasyczne przykłady twórców elektroniki ale są też artyści grający muzykę na pograniczu rocka i muzyki klasycznej.

Dlaczego tworzysz muzykę, czym w ogóle dla Ciebie jest muzyka?

Muzykę tworzę dlatego ,że lubię i  mogę to robić. Jest ona dla mnie wszystkim, to jest moje życie, powietrze i wyrażanie siebie.

Ile do tej pory wydałeś albumów i utworów? I jakie masz plany wydawnicze na najbliższy czas?

Do tej pory wydałem trzy albumy. “Antimatter”  rok 2003, “Industrial Love” rok 2007 oraz  “Contaminated Area” rok 2009. Obecnie jestem w trakcie pracy nad czwartym albumem. Jeżeli wszystko się ułoży i nie pojawią się problemy dnia codziennego to w tym roku album zostanie on wydany. Pracuję również nad własnym utworem, który ukaże się na płycie zespołu Gotard. Będzie to mój drobny wkład w płytę która będzie opowiadała o okrutnej ingerencji człowieka w środowisko naturalne naszej ziemi.  Jednocześnie planuję wydać też  coś w rodzaju  singla z kilkoma utworami które zostały skomponowane w latach 90-tych i późniejszych ale nie pojawiły się na żadnym albumie.

Co sądzisz o polskiej scenie el-muzycznej?

Hmmm…. kiedyś podczas naszej miłej wspólnej rozmowy  e-mailowej  z Jarosławem Degórskim, Jarek stwierdził ,że w Polsce jest więcej muzyków grających muzykę „elektroniczną” niż fanów słuchających tej muzyki. I to jest prawda! Nie słuchałem co prawda wszystkich  naszych polskich artystów i grajków którzy są utożsamiani z tą muzyką, ale swoje zdanie na ten temat mam. Ogólnie jest bardzo dziwnie, ponieważ jesteśmy krajem gdzie tworzy się bardzo dużo muzyki na instrumentach elektronicznych a jednocześnie jest ona najmniej popularna.  Oczywiście nie zależy to od muzyków, ale do tematu pytania...Polska scena muzyki elektronicznej to totalny underground ale większość rzeczy które słyszałem są raczej słabe.  To jest takie cukierkowe granie bez żadnego wyrazu. Są oczywiście wyjątki!  

Kogo zatem, z młodych (i nie tylko) polskich twórców muzyki elektronicznej, uważasz za ciekawych, obiecujących i tworzących muzykę wartą zainteresowania i szerszego promowania?

Nie chcę wymieniać artystów którzy moim zdaniem są słabi a którzy dobrzy bo nie chcę nikogo obrazić ani nikogo faworyzować. Nie jestem jurorem  ani  wyrocznią  chwalącą dobrego czy słabego twórcę. Taki już jestem.

Czy uważasz, że muzyka elektroniczna ma szansę na przebicie się do mainstreamu i tym samym
do szerszej rzeszy odbiorców?

Tak. Oczywiście ,że tak!  Zwróć uwagę co się gra teraz w radio i telewizja. Czy 20-30 lat temu muzyka komercyjna nie była lepszej jakości? Oczywiście ,że była lepsza! Były co prawda wyjątki jak wszędzie na świecie ale jednak dawniej było więcej „sztuki” w muzyce. Nic nie stoi na przeszkodzie aby ktoś z tych decydentów  muzycznych zrobił wyjątek i wrzucił szeroko rozumianą klasyczną instrumentalną muzykę elektroniczną na antenę. Będzie to coś nowego dla dzieci i młodzieży która takiej muzyki zwyczajnie nie zna.
Oczywiście był już taki zabieg w 1990. Projekt Michaela Cretu pod nazwą „Enigma”. Muzyka elektroniczna tego artysty była nadawana w radio i telewizji do drugiej połowy lat 90-tych. Była szalenie popularna. Dało się! (oczywiście Michael tworzy cały czas do dnia dzisiejszego).W 1984 roku jednym z najpopularniejszych kawałków był  „Crockett’s Theme” - Jana Hammera. Czyli muzyka instrumentalna!!! Ale  najciekawsze jest to ,że utwór ten pojawiał się regularnie w telewizji i radio przez wiele lat! Słyszałem go nawet kilka lat temu w jednej ze stacji radiowych.

Czy wg Ciebie, udostępnianie własnej twórczości za darmo jest dobrą formą promocji muzyki?

Tak. Jest to dobra forma promocji muzyki. Ale płatna też jest dobra. Nie mówię która jest lepsza, ponieważ  to nie ma żadnego znaczenia. I tak ludzie kupią o wiele więcej płatnych płyt muzyki komercyjnej niż ściągną za darmo  utworów  muzyki elektronicznej. Promocja artysty nie zależy od udostępniania swojej twórczości za darmo, tylko od zupełnie innych czynników. Darmowa twórczość może tylko pomóc. Ale artysta podobno też ma taki sam żołądek jak inni ludzie. Więc….

Moje następne pytanie jest natury ogólnej, co sądzisz o gustach muzycznych polaków?

Gusta muzyczne w większości są takie jak zostały wykreowane przez media. Wystarczy włączyć TV lub posłuchać radia aby zrozumieć co się dzieje i co słucha statystyczna osoba. Większość osób to „bez mózgowe owce idące na rzeź!”. Nie myślą bo nie chcą myśleć. Myśli za nich państwo i media. Godzą się na syf jakim są katowani!  Kiedyś nie było internetu więc można było nie wiedzieć ,że istnieje jakiś zespół x czy y, grający taką lub inną muzykę ale w XXI wieku  to nie przejdzie. „Ludzie są jak krowy które dają się doić !!!”.

Dorian, czy współczesna młodzież słuchająca muzyki, Twoim zdaniem jest gotowa na przyjęcie wyzwania artystycznego jakim niewątpliwie jest zagłębienie się w el-dźwięki?

Tak. Skoro wytwórnie są w stanie sprzedać najgorsze „gówno”, to nic nie stoi na przeszkodzie aby sprzedać prawdziwą sztukę jaką jest muzyka z pogranicza elektroniki.  Dzieciaki zaakceptują wszystko co tylko będzie w telewizji  lub w radio. Jestem tego pewny na 100%. Będą musiały tylko przyzwyczaić się ,że w większej ilości kawałków nikt nie śpiewa!!! A wtedy taki Justin Bieber i inne „wynalazki”  będą brzmiały  tandetnie. Ale na to potrzeba oczywiście czasu i chęci promocji „dobrej” muzyki przez media.

Jak myślisz jako twórca, czy w muzyce elektronicznej można jeszcze wymyślić coś nowego, innego, stworzyć  zupełnie nowy kierunek czy gatunek muzyczny, czy to w ogóle jeszcze jest możliwe?

Stworzyć zupełnie nowy kierunek będzie już ciężko.  Mogą się pojawiać jakeś „gałęzie” od stylu elektronicznego, takie jak np. Ambient, New Age, Berlin School  itp. Ale to wszystko to muzyka nazwana ogólnie muzyką elektroniczną. Niestety ale obecnie muzyką elektroniczną określa się również  Techno, Minimal, D&B, Rave, Dance itp.

Czego zatem można życzyć Dorianowi Przystalskiemu?

Zdrowia, świeżych pomysłów na brzmienia oraz utwory i wytrwałości!

Zatem, życzę Ci spełnienia marzeń zarówno artystycznych jak i w życiu prywatnym! Oraz serdecznie dziękuję za przyjęcie mojego zaproszenia!

poniedziałek, 28 stycznia 2013

Strange shores - Michael Daniels

Album "Strange shores" - który niedawno podsunął mi do przesłuchania mój przyjaciel, jest ekscytującą dawką muzyki elektronicznej zainspirowanej twórczością skądinąd znanego wszystkim miłośnikom el-dźwięków Vangelisa! Michael Daniels na płycie "Strange shores", serwuje nam dawkę niebywale kosmicznych dźwięków, podczas słuchania których poczułem się jakby przeniesiony w czasie do pierwszej połowy lat 80-tych XX wieku. To niesamowite! Kompozycje zagrane z wyczuciem i umiarem oraz wielkim talentem kompozytorskim! Co w obecnych czasach jest nie lada gratką nie tylko dla wytrawnych słuchaczy. Utwory jak na klasyczną muzykę elektroniczną, nie są zbyt długie i nie nużą, lecz przeciwnie z każdym dźwiękiem, z każdą progresją  i zmianą akordów powodują, że chce się słuchać, coraz dłużej, dalej i więcej. Album nie jest łatwy w odbiorze, dlatego przestrzegam wszystkich słuchaczy przed hurra optymistycznym podejściem do tej płyty! W przestrzenie "Strange shores", trzeba wchodzić powoli, bez pośpiechu i niecierpliwości, dzięki temu każdy z Was drodzy el-maniacy dozna swoistego "el-orgazmu" muzycznego i pełnej satysfakcji! Polecam do wnikliwego przesłuchania i być może zakupu za jedyne 7 Euro albumu Michaela Danielsa  w serwisie BandCamp!

Profil artysty w SoundCloud: https://soundcloud.com/mik300z
ELMjuzik

wtorek, 22 stycznia 2013

Dajcie szansę twórcom poszukać nowych rozwiązań muzycznych! - wywiad z DIGITALSIMPLYWORLD.

Wywiad z DIGITALSIMPLYWORLD! Tworzy muzykę z gatunku ambient i experimental electro. Publikuje swoją twórczość w sieci, min. Na portalu Jamendo i BandCamp. Koncertuje na żywo i jest niesamowicie kreatywnym oraz charakterystycznym twórcą muzyki!


Witaj DIGITALSIMPLYWORLD! Na samym początku naszej rozmowy, chciałem Ci podziękować, za przyjęcie mojego zaproszenia!



Zapraszam serdecznie do lektury wywiadu.

Co chcesz osiągnąć poprzez swoją twórczość? i do jakiej grupy ludzi jest skierowana Twoja muzyka?

DSW: W chwili obecnej chcę by słuchacz odkrywał szczegóły w utworach, by powracał do nich w poszukiwaniu ulubionych momentów. Słuchanie na być chodzeniem po iskrzącym ogrodzie z ulubionymi kwiatami. Wkładam w kompozycje elektryczność, ukrywam w nich emocje, zaszywam melancholię. To jest trudne. Nie wymyślisz tego ot tak, to musi być ta chwila. Ty sam wiesz jak wygląda taki moment stworzyłeś wzruszający album "Like a butterfly".

WW: Dziękuję :) Kontynuuj...

DSW: Z muzyką chcę dotrzeć do całej populacji Ziemi, a poważnie, nie mam na to wpływu. Muzykę kieruję do ludzi i podobno przy ostatnich utworach dobrze rosną rośliny i to bez wody, żart (śmiech).


Powiedz jak widzisz przyszłość muzyki elektronicznej w Polsce i na świecie, czy np: DubStep to jeszcze muzyka elektroniczna, czy już pop? 

DSW: Muzyka elektroniczna popularna, czyli style typowo taneczne, ma się dobrze i tak będzie, 140 uderzeń na minutę ma swoją siłę zwyczajnie rozrywkową. Gorzej widzę sytuację z muzyką elektroniczną o spokojnym brzmieniu, o nie komercyjnych zapatrywaniach. Tutaj grupa konsumentów jest hermetyczna. Są to wymagający słuchacze, oczekują podświadomie od wykonawcy by dostarczał  nowych doznań, nowych brzmień, lecz trzymają się uparcie starych muzycznych przyzwyczajeń, zespołów. Niestety, są jak spanikowany tonący, który potrafi utopić ratownika. Apel do słuchaczy, "Otwórzcie się na nowe brzmienia, dajcie szanse muzykom poszukiwać nowych muzycznych rozwiązań!" Często bywa, że twórca by utrzymać słuchaczy nie poszukuje. Kolejne płyty są klonami poprzednich, warto to zmienić.
DubStep ma korzenie w Reggae. Sądzę że jego przeznaczenie jest "rozrywkowe" więc stawiam go po stronie popu, elektronika jest tam tylko pretekstem do komercyjnego wykorzystania.

Czy widzisz w Polsce młodych muzyków grających el-muzykę, którzy wnoszą coś kreatywnego i wartościowego w sztukę, a jeśli tak to kogo?

Przykład młodemu pokoleniu musi dawać starsza gwardia, starsza gwardia el-muzyków (z małymi wyjątkami) okrzepła w swoim muzycznym dorobku. Skąd mają czerpać przykład? Słuchają zagranicznej komercyjnej muzyki i przenoszą to na polski grunt . Młody el-muzyk musi spotkać na swojej drodze mądrego nauczyciela i tu rola rodziców. Sam talent nie wystarczy. Dobrze jest by nauczyciel był twórcą, miał swoje kompozycje. Wtedy wiemy że trafiliśmy na osobę kreatywną, która będzie w stanie nauczyć tej pasji nasze pociechy. Ostatnio moją uwagę zwrócił Jakub Fijak, muzyczna nadzieja młodego pokolenia.
Dużą rolę w propagowaniu el-muzyki mają małe internetowe stacje. Pełnią ważną rolę, na ich barkach spoczywa wyszukiwanie nowych talentów a nie oczekiwanie na kontakt ze strony wykonawcy. To właśnie mądrze prowadzone radio samo wyciąga rękę do twórcy, proponując nadesłanie materiału. To świadczy o kreatywności prezentera, o prawdziwej chęci krzewienia tej muzyki.

Co czujesz występując publicznie, czy targają Tobą jakieś wewnętrzne emocje? Jak odbierasz kontakt z publicznością podczas występów na żywo?

Występ przed publicznością to misja samobójcza. Duże oczekiwania na scenie i  po stronie widowni. Występ to przeciąganie liny, ważne by przeciągnąć słuchaczy na swoją stronę a nie odwrotnie, przekonać ich, nawet jeśli będzie to dramatycznie trudne, przekonać do swojej muzyki.  Widownia tego oczekuje, ona nie chce schlebiania, "podlizywania się" ładnym materiałem, chce przyjść i przeżyć "coś", nawet trudnego, oczywiście bez przesady, nie zawsze,  nie wszędzie. Na festiwalu PLUM i Nocy Świętojańskiej  w Sopocie chciałem by muzyka się podobała, bo okoliczności takie były.
Na festiwalu Robofest....taaak i tu zaczyna się inny wymiar, możliwe że będę miał okazję zaprezentować ten materiał gdzieś jeszcze. Tu mam dylemat czy doprowadzić widownię do stanu wyższego odczuwania czy pozostać w punkcie nazwijmy  G.

WW: :)...


DSW: Występ był dla mnie nieziemskim przeżyciem, razem ze słuchaczami stworzyliśmy coś elektrycznego, te słowa zrozumieją tylko tam obecni, pozdrawiam ich wszystkich teraz i dziękuję. Jak określił to wrażliwy słuchacz Mariusz, był to syntetyczny atak na zmysły. To jest dziwne uczucie doprowadzić takiego stanu, no właśnie jaki to był stan? Katharsis? Podobno tak. Duże słowo. Ja byłem wstrząśnięty. To co przygotowałem dla innych, ze zdwojoną siłą trafiło do mnie. Rozmawiałem z widzami po występie i opowiadali o swoich doznaniach. Kilka osób słyszało słowa których tam nie było. Dobra, nie mówmy o tym dalej. Chcę to przeżyć jeszcze raz!

Jak odnosisz się do kwestii kreowania podczas występów "na żywo?" muzyki za pomocą komputera (laptopa) a z drugiej strony w sposób bardziej tradycyjny, za pomocą fizycznych klawiatur syntezatorów? I jakie znaczenie ma ten fakt dla odbiorcy muzyki w Twoim odczuciu?

Tradycyjny syntezator to też komputer, ba bez wcześniejszego zaprogramowania nie zagrasz koncertu i to jest specyfika muzyki elektronicznej. Jestem zdziwiony, że widzowie oczekują od osoby obstawionej komputerami, syntezatorami, że będzie w stanie zagrać na żywo 100%. Do zagrania zostaje jedna ręka, czasem dwie. W muzyce laptopowej jest identycznie, część jest zaprogramowana a część nie. Ba powiem więcej, twórca laptopowy ma przed sobą jeden komputer, osoba obstawiona syntezatorami ma tyle też samo komputerów w nich zawartych. To kto ma "łatwiej"? Musimy się oswoić i zrozumieć sytuację, że idąc na koncert muzyki elektronicznej zobaczymy muzykę przygotowaną, wyobraź sobie JMJ który ma zagrać ot tak na wariata. Sala wyje ze śmiechu, każdy tam obecny ma najweselszy wieczór w swoim życiu. Są rodzynki w tym wszystkim np: "Gudonis" Komendarek, on dostaje klawisz którego nie zna, i gra. To jest stare pokolenie muzyków. Władysław Komendarek jest jednym z  nielicznych muzyków który staje się artystą. Choć bycie artystą to nie jest łatwa sprawa, ja nim nie jestem , ty nim nie jesteś, w Polsce jak jest jeden...

Kto zatem według Ciebie jest owym artystą?

DSW: Słowo artysta jest nadużywane, jeśli mamy wrodzone predyspozycje do tworzenia tzw: sztuki, przekazane w genach, to jesteśmy artystami? To jest sztuczna nobilitacja naszej naturalnej cechy, którą powinniśmy przyjmować z pokorą, darem. Kto w takim razie jest artystą? Bycie artystą kończy się zwykle śmiercią. Artysta to suma: pasji, demonów, wzlotów, upadków, nałogów, szału twórczego, chorób, zawodów miłosnych, stylu życia itd. Jeśli chcesz stać się artystą musisz sztukę położyć na drugiej szali życia i z premedytacją dążyć by opadła. Patrz Beethoven, Mozart. Pierwszy głuchy, drugi umierał i komponował. Młode pokolenie w sposób naturalny postrzega muzykę elektroniczną jako integralną część swojego życia, stylu ubierania, zachowań itd, wszechobecne gadżety elektroniczne wsiąkły w nastolatków jak woda w pustynię. Przyjmują muzykę taką jaka jest bez rozmyślania typu, dlaczego ten pan nie dotyka klawiatury syntezatora a słyszymy muzykę, a dlaczego gra tylko prawą ręką a nie prawą i lewą. Odpowiedz jest prosta. Technologia. Pomaga przetworzyć w muzykę to co głowa wymyśli. Zdaje się że istnieje utwór muzyki klasycznej gdzie muzycy nie grają na instrumentach. Panuje cisza. Po utworze są oklaski. To my kreujemy swoje oczekiwania wobec jakiegoś wydarzenia, ważne by zrozumieć pewne sytuacje i je zaakceptować. Słuchając muzyki nie powinniśmy rozmyślać jak ona powstawała a cieszyć się jest skutkiem dla naszej duszy, choć słuchając lubię odczytywać stany ducha twórcy poprzez to co słyszę. Na muzykę w 100% powstającą na żywo trzeba wybrać się do filharmonii.

Dlaczego udostępniasz swoją twórczość bezpłatnie?

Bo tak chcę i  chcę by to się zmieniło z prozaicznego powodu. Prąd kosztuje. Komputer stracił już gwarancję wiele lat temu. A tak poważnie, pieniądze to nie wszystko. W utworach oddajemy cząstkę siebie. Czy można to przeliczyć na pieniądze? Idealne rozwiązanie to robić to co się "kocha" i dostawać za to pieniądze, ale ilu jest takich ludzi? no ilu? Powinno być miejsce w sieci gdzie twórca ma swoje konto gdzie wpłacane są darowizny przez wysłanie sms. Jeszcze jedna sprawa, zobacz nikt się nie pyta dlaczego udostępnia się twórczość za pieniądze. Jedno jest dziwne i drugie podejrzane. Nie zapomnijmy więc że twórca też człowiek i zjeść musi, no chyba że jest na diecie (śmiech).

W jednym z wątków na forum skrytykowałeś najnowsze wydawnictwo Przemysława Rudzia i Władysława Komendarka przecież to uznani artyści polskiej sceny, a Władek Komendarek to wręcz "żywa legenda", w związku z tym co Cię skłoniło do publicznego wyrażenia tak krytycznej opinii o tej muzyce? Zacytuję może Twoją opinię: 

"Dziwny utwór ("Unexplored Secrets Of REM Sleep" - przyp autora.), nie powinniśmy się klepać po ramieniu jesli ta płyta ma być udana. Jest jakiś nieład w tym utworze, nie wiem na czym to polega, ale jakieś rozdygotanie nienaturalne. Brzmi jak poszukiwanie czegoś nowego ale z zachowaniem starej formy. Takie mam odczucia, sorry że krytyczne, nie tego oczekiwałem".

Opublikowałeś ten wpis w "gnieździe elektronicznych i fanatycznych os!", czyli na forum Studio Nagrań! - podziwiam za odwagę!

DSW: Dobre, mocne pytanie. To jest temat rzeka, krytyka. Pogadamy teraz o dobrej muzyce, jednak. To jest własnie paradoks, cała płyta jest świetna jako płyta. Tutaj myślę nastąpił błąd w doborze właściwego utworu promującego cały album. Nie znając całości ta kompozycja wydaje się, jak wyrwany rozdział z książki w którym poznajemy bohatera, lecz którego nie znamy z wcześniejszych losów, obcego nam. Mam podobny przypadek ze słuchaniem mojej EPki "Getting Away From It All", namawiam by słuchana była w całości, otwiera ją utwór który ma dwie minuty, słuchany samodzielnie, nie powie nam nic o całości, ba wręcz wystraszy a przecież  całość zebrała pozytywne recenzje. "Unexplored Secrets Of REM Sleep" to skomplikowana kompozycja. Wiele tam się dzieje, finał jest mocny. Widać że Panowie chcieli zajrzeć w rejony psychodeliczne, co im się udało idealnie i ta ewidentna nierówność oddaje te stany. Czy skrytykowałbym jeszcze raz ten utwór? Nie nadawał się do promocji całej ścieżki, wybrał bym inny. W kontekście całości track się broni, lecz nie jest to muzyka łatwa, i tu jest wielki plus! Zobacz rozmawiamy o nim! Tu jest siła kompozycji nietuzinkowych. Krytykowane i tak zostają w pamięci. Muzyka nijaka nawet jak będzie miała recenzję w poczytnej gazecie, zniknie, pozostawiając twórcy mniemanie, że dotarł do miejsca gdzie nikt nie drukował. Tej płytce to nie grozi zostanie,zostanie zapamiętana może nie jako kamień milowy, ale ważny przyczynek do chwały Władysława Komendarka i Przemka Rudzia. Reasumując cały wywód. Musiałem się mylić, co właśnie sobie uświadomiłem. Jaki człowiek wydaje się mądry gdy zaczyna krytykować i jaki staje się normalny gdy uświadamia sobie błąd.


Plany na bieżący rok?

DSW: Pojawi się kilka płyt które mają trafić tylko do małego grona, symboliczne nakłady. Płyta na kasecie magnetofonowej, może pojawi się płyta poprzedzona Epką "Getting Away From It All". Eksperymentalny projekt zapisania dźwięku w wodzie. Ostatnio moją pasją są klipy do moich utworów, więc wypatrujcie nowości na YouTube. Planuję też występy.

Jakie marzenia ma DigitalSimplyWorld?

DSW: Stworzyć nową muzykę.

Bardzo serdecznie dziękuję Ci za ten wywiad! Oraz życzę spełnienia marzeń!

DSW: Bardzo dziękuję za przeprowadzenie wywiadu, oraz pozdrawiam serdecznie wszystkich czytelników bloga ELMjuzik!

Więcej informacji o artyście oraz jego muzyce można znaleźć klikając w poniższe odsyłacze:

http://www.youtube.com/user/digitalsimplyworld
http://www.jamendo.com/pl/artist/341200/digitalsimplyworld
http://digitalsimplyworld.bandcamp.com/